Giacobi atòbiat a su faraoni
Si fiat arrecumandau Giusepi cun su babbu e cun is fradis de nai, candu su faraoni ddus iat atobiaus: Seus pastoris de bestiàmini e seus bènnius po pasci in custa terra (46,34). Ma comenti sciit fai issu, de sèmpiri, cuncordendi is fainas e faendi a manera chi totu siat comenti narat issu, andat anca est su faraoni e ddi narat: Babbu miu e is fradis mius funt arribaus de sa terra insoru, chi est sa terra de Cànaan, cun pegus de brebeis e cun bestiàmini mannu e cun totu su beni che teniant innia. Imoi s’agatant in cussa terra bella de Goshen (47,1).
E luegus pigat cincu de cussas personis chi fiant in sa trupa de is fradis e ddus batit a su faraoni, chi ddis pregontat luegus: E ita est s’arti de bosàterus? Ita traballu faeis? E issus faint comenti ddis iat nau su fradixeddu: Seus pastoris de brebeis e seus tzeracus tuus, nosu e is babbus nostus.
E sighint: Seus bènnius no comenti a meris o genti chi si bolit comporai sa terra, ma comenti a biddaforesus chi pascint in su tempus giustu e apustis si-ndi torrant a andai. Seus comenti a cumpàngius in tempus de tramuda, poita in sa terra nosta ddoi at fàmini e mancat sa possibilidadi de pasci e de bivi.
Is duus versus chi sighint in sa Bìbbia, cincu e ses, tenint duas maneras diferentis de essi scritus in sa Bibbia in ebràicu e in cussa in grecu. Comenti a sèmpiri is duas traditzionis podint presentai calincunu fueddu de diferèntzia, medas fueddus diversus o contus chi no torrant paris.
Innoi s’òrdini de is fueddus e de is cosas chi si narant est diferenti, amostendi a chini ddus ponit unu acanta de pari a s’àteru chi po tempus meda no esistiat unu contu sceti de sa Bìbbia, una manera ufitziali de dda scriri, ma prus maneras.
Sceti in d-unu tempus apustis s’est circau, de is èbreus, de ponni impari totus cussas traditzionis chi fiant de importu sena de nci scavulai nudda a foras. Sa cosa bella est chi est stètiu comenti sciit fai una brava meri de domu: pigat su chi tenit, mancari siat de màndigus diferentis, e ddu ponint impari po pesai sa famìllia. Duncas, no una faina po ponni impari traditzionis, o una avatu de s’àtera, ma fai bivi e pesai su pòpulu chi depiat ligi cun cussu chi si fiat arriciu de is babbus mannus.
Ma sigheus su contu de oi. Si torrat a nai in àtera manera sa pròpiu cosa de innantis: Giacobi e is fillus tenint su permissu de abarrai in terra de Goshen e de pasci ingunis. In prus, chi ant a depi pigai finas su bestiàmini de su faraoni e ddu depint atendi. Cussa terra de Egitu ddus podit acasagiai in is terras suas.
S’arrespusta de Giacobi a sa pregunta de su faraoni in contu de s’edadi sua fait pensai, poita est agiumai profetzia de su chi at capitai e a cantus annus at a morri prus giovaneddu de su babbu e de s’ajaju: sceti centutrinta! Si cumprendit chi is annus po sa Bìbbia, po is antigus e finas po medas pòpulus de su mundu africanu e de s’Àsia no funt chistioni de anagrafi o de libru comunali, ma funt significu de sabidoria, de vida, de cumpetèntzia, de beneditzioni de Deus. Duncas, no si spantant cussu centutrinta annus.
Faina fatta cun s’agiudu de sa Regione Sardigna Avisu IMPRENTAS – L.R. 22/2018, art. 22
A cura di Michele Antonio Corona