Giusepi tropu bellu (parte 43)

Share Article

Gei ddu bolit finas sa pobidda de su meri 

Candu unu piciocheddu est bellixeddu meda, gei si sciit chi is piciocheddas ddi currint avatu. E chi issu benit de atesu, mancai me in is mesis de istadiali, su prexu crescit ancoras. A essi bellu e a essi stràngiu, me in is biddas nostas, fiant duas cosas paris po fai arrennegai a totus cussus mascus chi totu s’annu abetànt trìulas e austu po si spassiai unu pagheddu.

In su contu de Giusepi, su meri dd’iat pigau de ogu bonu chi in pagu tempus at pigau dònnia determina in cussa domu, finas a cumandai a totus e a decidi dònnia cosa. E totu su chi faiat andàt beni. Duncas, su meri, Potifarru, ddu stimàt meda e dd’iat lassau fai totu su chi boliat. Ma in cussa domu no ddoi fiat sceti su meri, ma finas sa pobidda e a issa puru cussu piciocheddu ddi praxiat, e comenti! Una dii issa s’acostat a Giusepi e ddi pregontat de si cuai cun issa e de fai impari su chi faint pobiddus e pobiddas.

Ma Giusepi ddi narat chi no dd’at a fai mai. Su meri miu m’at donau totu su chi bollu e potzu fai in domu sua, totu cussu chi issu etotu podit e bolit fai. M’at donau dinai, fortza, tzeracus e bestiàmini de ghiai, ma m’at arracumandau de no castiai a tui chi ses sa pobidda.

Duncas, po arrespetu de issu e de Deus, no apu a corcai mai cun tui. Ma issa, amachiada comenti fiat de cussu giòvanu bellu e capatzu, no abarràt dii sena de provai a ddu fai arrui in sa trassa. No funt pagus is contus chi foras de sa Bìbbia si narant de fainas sìmbilis. E su prus de is bortas serbint a amostai chi, mancai s’òmini o sa fèmina circhint de fai dannu a su chi est beneditu de Deus, no nci arrennescint. Innantis o apustis, Deus intervenit e amparat su beneditu suu. Innoi puru, eus a biri, chi custa est una de is punnas de su contu.

Una dii Giusepi intrat a domu po fai su traballu cosa sua in ora innui no ddoi fiat nemus. Sa pobidda de su meri ddu biit, dd’aganfat a su bestiri e ddi narat cun fortza e disìgiu: Imoi corcas cun mei. Ma cussu fut lassendi sa besti sua in is manus de sa fèmina. Duncas, issa, abarrada mali po s’ùrtimu no, cumentzat a tzerriai a forti: Alliai, alliai. Cussu disgratziau de giovuneddu chi est in domu nosta at circau de mi fai disonori. Mancu mali chi mi seu posta a tzerriai a forti e si-nc’est fuiu, chi no imoi fui prangendi su mali chi mi boliat fai, a mei, sa pobidda de su meri.  

No dd’est bènnia sa faci in colori mancu candu at contau totu cussas fàulas a su pobiddu, faendi-sì innotzenti e bonixedda. Diaici, Potifarru nc’iat fatu ghetai a galera a Giusepi cun sa morti in su coru.

Faina fatta cun s’agiudu de sa Regione Sardigna Avisu IMPRENTAS – L.R. 22/2018, art. 22

A cura di Michele Antonio Corona

Leggi anche

#Mindey

@mindey