Rachele est prus fraitza de Làbanu
Una mata de pira bogat pira! Una mata de cerèsia bogat cerèsia! De ingunis no si-ndi bessit. E mancai dda innestint, no at andai atesu de su frutu suu. Cantu bortas eus intèndiu o nau custu fueddus biendi a calincunu chi est paris a su babbu o a sa mamma o nd’at arrepìtiu sa pròpiu trassa.
Cun Rachele, sa cosa ndi bessit assola. Làbanu fiat andau anca est su gèneru a ddu brigai po si-nd’essi fuiu e po nd’essi furau is ìdolus suus. Nant ca ses òmini religosu e de fidi manna in su Deus cosa tua e benis a mi-ndi furai is ìdolus cosa mia? Giai atentu chi po sa fidi tua no est giustu a fai una cosa diaici; ma no fiat mancu cosa bella in domu de sorgu tuu. Candu mai fais una cosa po mi collionai ancora?
A cussus fueddus Giacobbe si calentat meda e batallat cun su sorgu, puntu e inchietu: e certu chi mi-nci seu fuiu: apu tìmiu! Pensau chi mi-nd’ias a ai tirau a fillas tuas, chi t’essi nau ca mi-nci boliu fuiri atesu. No podiu abarrai acanta tua: m’est tocau a mi-ndi andai de pressi.
E Giacobbe, sèriu e cun sa faci totu sinnada de s’arrennegu e de su dispraxeri, narat: Càstia, chi fessit stètiu poita mi-ndi seu andau, no t’iu nau mancu nudda; ma mi ses brighendi po cosas chi no sciu e non apu tocau. Ma nara-mì tui ita mi-ndi fatzu de cussa burrumballa de ìdolus cosa tua? Ti nau e ti promitu chi cussu chi agatas cun cussas stauteddas dd’apu a bociri deu etotu! (Ohi ohi, fillu miu! E candu mai promitis cosas chi no sciis! E chi fessit pròpiu sa sposa stimada? Gesugristu at a nai de no promiti mai ni po su celu ni po sa terra! Est chistioni de sabidoria e de intelligèntzia innantis de sa fidi!).
E Gicobbe sighit cun sa promitèntzia sua: Circa, o sorgu miu, a innantis de chini est innoi: is mius e is tuus. Tocat a arregordai a totus chi Giacobbe no sciiat nudda chi fiat stètia pròpiu sa pobidda stimada, pròpiu cussa chi teniat in pranta de manus, pròpiu cussa chi dd’iat donau su fillu bellu: Giusepi.
Duncas, Làbanu passat a murigai sa tenda de Gicabbe e no ddoi agatat nudda; forrogat cussa de Lia e de is duas tzeracas e nudda mancu ingunis, Candu intrat a cussa de Rachele, dd’agat sètzia asusu de sa sedda de su cammellu e ddi narat: E comenti mai ses sètzia ingunis e no ti-ndi tiras ca seu circhendi cosa? E issa, ca si fiat posta a s’aposta: E comenti fatzu a mi movi, babbu? Seu boghendi sànguni de asuta, comenti est cosa de is fèminas dònnia mesi.
Iat cuau totu cuddus ìdolus pròpiu ingunis. Cun d-una trassa iat fatu duas cosas: iat improsau a su babbu e iat imbrutau is ìdolus cun su sànguni suu.
Faina fatta cun s’agiudu de sa Regione Sardigna Avisu IMPRENTAS – L.R. 22/2018, art. 22
A cura di Michele Antonio Corona